Katholiek Nieuwsblad

Vijf jaar paus Franciscus

Vijf jaar paus Franciscus
Foto: AP

Wat is er over van de euforie waarmee paus Franciscus destijds werd onthaald? Dinsdag 13 maart was het precies vijf jaar geleden dat Jorge Bergoglio werd gekozen tot de wettige 266e opvolger van Petrus.

De verwachtingen waren hooggespannen. Niet alleen omdat de Kerk in crisis verkeerde, zoals onder meer door de Vatileaks duidelijk was geworden, maar omdat hij alles anders leek te gaan doen.

Orde op zaken stellen

De kardinalen waren het conclaaf ingegaan met het voornemen een paus te kiezen die allereerst binnenshuis orde op zaken moest stellen, een meer dan dringende taak waar zijn voorganger nooit aan toe kwam of wellicht niet eens aandurfde.

Paus Franciscus leek met zijn eenvoud en voortvarendheid geknipt voor deze taak. Hij riep een Raad van Kardinalen in het leven om de hervormingen, een klus van hooguit twee jaar, door te voeren en kondigde twee gezinssynodes aan, een thema waarvan het belang in ons tijdsgewricht nauwelijks kan worden overschat.

Pleidooi voor barmhartigheid

Hij zette zich in voor vrede in het Midden-Oosten, voor vluchtelingen en had als eerste paus een ontmoeting met de Russisch-orthodoxe patriarch.

Met zijn pleidooien voor barmhartigheid en de biecht riep hij het beeld op van de herder die hartstochtelijk op zoek is naar het verloren schaap.

Barsten in het beeld

Maar gaandeweg ontstonden al snel barsten in dat beeld door tegenstellingen die paus Franciscus zelf, of zijn kring van naaste adviseurs, opriep. De Amerikaanse filosoof en publicist Samuel Gregg heeft een punt als hij spreekt van een ‘pontificaat van contradicties’. Want er zijn er vele en dan hebben we het uitdrukkelijk niet over wat er van ultraconservatieve zijde allemaal wordt beweerd.

Het zijn legitieme vragen die al vanaf het begin van dit pontificaat steeds luider en goed onderbouwd zijn gesteld en waar gewoon geen antwoord op komt. Het is verwarrend en vervreemdend wanneer een paus pleit voor open dialoog en discussie “zonder taboes” maar concrete vragen, zelfs van kardinalen en bisschoppen en van vóór de dubia, consequent niet beantwoordt.

Pijnlijker nog, ze categorisch onder de noemers ‘rigide’, ‘farizeïsch’ of zelfs van een ‘verkeerde geest’ lijkt te veroordelen.

Verdeeldheid

We zien bisschoppen en hele conferenties erdoor tegenover elkaar staan. Dat die verdeeldheid de paus niet lijkt te deren is een contradictie op zichzelf en dreigt het huidige pontificaat volledig te overschaduwen.

Dat betekent voor niet weinigen een zware wissel op hun geloof en vertrouwen. Het katholieke antwoord is er een van gebed en offer voor de paus en de bisschoppen. Én het onverstoorbare geloof dat het uiteindelijk Christus is die de Kerk leidt, ongeacht wie er op Petrus’ stoel zit.


Tags

© Katholiek Nieuwsblad