In de liturgie van het Nieuwe Verbond is elke liturgische handeling, in bijzonder de viering van de eucharistie en de sacramenten, een ontmoeting tussen Christus en de Kerk (CKK 1097). Zo is dus de 'gehele' Christus en heel de gemeente, het Lichaam van Christus, verenigd met zijn Hoofd, dat viert. De liturgie is dus geen zelfmanifestatie van een gemeenschap, maar een uittreden uit het 'zichzelf zijn' en binnengaan in de grote levende gemeente waar God zelf ons voedt.

Dit universeel karakter moet steeds weer opnieuw binnengaan in ons bewustzijn. De christelijke liturgie is de eredienst van de universele tempel, de verrezen Christus. Dit is nooit de alleen maar het gebeuren van een enkele gemeente met zijn opstelling in tijd en ruimte. Het is belangrijk dat ieder christen zich voelt opgenomen in dit universele wij, dat het fundament en het toevluchtsoord vormt voor het ik in het Lichaam van Christus, dat is de Kerk.

God kwam ons nabij. En deze tegenwoordigheid zet zich voort in de Kerk, zijn Lichaam. De liturgie is dan niet herinnering aan het verleden, maar de levende tegenwoordigheid van het paasmysterie van Christus, dat alle tijden en plaatsen overstijgt en verenigt. Als de centrale plaats in de viering niet aan Christus toekomt, kan de christelijke liturgie niet gerealiseerd worden, want deze is totaal afhankelijk van de Heer. God handelt door Christus en wij kunnen alleen handelen door Hem en in Hem. Daarom is liturgie ook niet de viering van priester, gelovige of liturgie vierende groep, maar op de eerste plaats het handelen van God door de Kerk. Daarom kan de liturgie niet door een enkele gemeente of door deskundigen worden bedacht of veranderd, maar dient zij trouw te zijn aan de vormgeving door de universele Kerk.

De christelijke liturgie, ook als ze uitdrukking is van het 'ja' van een bepaalde gemeente, is door zijn natuur katholiek en bevindt zich steeds in eenheid met paus, bisschoppen en de gelovigen van alle tijden en plaatsen. Hoe meer dit bewustzijn een viering bezielt, des te vruchtbaarder verwerkelijkt zich de ware zin van de liturgie.

De Kerk is zichtbaar op vele manieren. Maar de plaats waar haar zichtbaarheid volledig wordt ervaren is in de liturgie: wij geloven dat daarin God binnentreedt in onze werkelijkheid en wij Hem kunnen ontmoeten. Als wij ons alleen concentreren op hoe wij de liturgie attractief, mooi en interessant zouden kunnen maken, dan vergeten we het wezenlijke: de liturgie wordt voor God gevierd en niet voor onszelf.

Vragen wij de Heer om ons elke dag de heilige liturgie te leren bidden in het wij van de Kerk, die haar blik niet op zichzelf maar op God heeft gericht, en onszelf te begrijpen als deel van de levende Kerk van alle plaatsen en tijden.