In de liturgie spreekt God tot ons en wacht Hij op ons antwoord. Liturgie is: Dienst uit naam van/ten gunste van het volk (CKK, 1069). Liturgie ontstaat uit het Paasmysterie van Jezus Christus. Het Volk van God komt steeds voort uit het werk van de Zoon van God en uit de communio met de Vader, die Hij ons schenkt.

De Catechismus zegt ondermeer: In de christelijke traditie wil het (woord liturgie) aangeven dat het Volk van God deelneemt aan het werk van God (1069), omdat het Volk van God alleen bestaat dankzij het werk van God. Daaraan herinnert ons Vaticanum II. De eerst goedgekeurde tekst van het Concilie was de liturgieconstitutie van 4 december 1963, Sacrosanctum Concilium. Door te beginnen met de liturgie had het Concilie het primaat van God, zijn absolute prioriteit, heel duidelijk in het licht gesteld. Het fundamentele criterium voor de liturgie is haar oriëntatie op God om zo te kunnen deelnemen aan zijn werk.

Waaruit bestaat dit werk? Het antwoord van de liturgieconstitutie schijnt tweevoudig. Uit nummer 5 blijkt dat Gods werk zijn verlossend handelen in de geschiedenis is. Dat bereikt zijn hoogtepunt in Jezus' dood en verrijzenis. Maar nummer 7 definieert het vieren van de liturgie juist als verheven werk van Christus. Beide betekenissen zijn onafscheidelijk met elkaar verbonden. Als we ons afvragen wie verlossing brengt, dan is het enige antwoord: Christus de Heer, gekruisigd en verrezen. En waarin voltrekt zich nu voor ons het mysterie van zijn dood en verrijzenis? In het handelen van Christus door de Kerk; in de liturgie; in het bijzonder in de Eucharistie die het offer van Gods zoon tegenwoordigstelt; in het sacrament van verzoening, dat uit de dood der zonden nieuw leven laat ontstaan; en in de andere sacramenten (Presbyterorum ordinis, 5). Zo staat Christus' dood en verrijzenis centraal in de theologie van de liturgie van het Concilie.

Fundamenteel voor de dialoog met God in de liturgie is de overeenstemming tussen wat wij zeggen en wat wij in ons hart dragen. Als wij de liturgie zo beleven, is ons hart bevrijd van de naar beneden trekkende krachten en verheft het zich naar de hoogten van waarheid, de liefde, naar de hoogten van God.

Wij vieren en beleven de liturgie alleen dan goed, als wij ons een biddende houding eigen maken. Wij moeten ons hart richten naar God en in de houding van gebed zullen wij ons verenigen met Christus' Mysterie en de samenspraak van de Zoon met de Vader. Zoals Sint-Paulus onderstreept, leert God zelf ons bidden (Rom. 8,26). Hij zelf geeft ons de juiste woorden om ons tot Hem te richten, woorden die wij ontmoeten in het psalterium, in de heilige liturgie en in de viering van de Eucharistie viering zelf. Laten wij de Heer bidden om elke dag meer te begrijpen dat de liturgie zowel goddelijk als menselijk handelen is.