Een voorbeeld is de genezing van de doofstomme (Mc. 7,32 - 37). Marcus laat zien dat genezende werking van Jezus is verbonden met een intense relatie met zowel de naaste als met de Vader. Jezus wil dat de genezing plaats vindt terzijde buiten de kring van het volk. Dit, vanwege het belang van de unieke relatie tussen Jezus en de doofstomme op het moment van genezing.

Centraal staat dat Jezus op het moment van het genezende werk rechtstreeks relatie zoekt met de Vader: Hij sloeg zijn ogen ten hemel en zuchtte (7,34). Jezus' zorg is gekoppeld aan een diepe gebedshouding. Zuchten betekent in het Nieuwe Testament: verlangen naar iets goeds dat nog ontbreekt (vgl. Rom. 8,23). De menselijke betrokkenheid met de gehandicapte leidt tot Jezus' gebed. In en door Hem manifesteert zich het helende handelen van God. De kracht die de doofstomme geneest wordt veroorzaakt door medelijden met hem, maar komt voort uit het toevlucht nemen tot de Vader.

Het verhaal over Lazarus' opwekking heeft dezelfde dynamiek (Joh 11,1 - 44). Ook hier zijn met elkaar verweven: Jezus' verbondenheid met een vriend en zijn kinderlijke relatie met de Vader.

Jezus zegt: Onze vriend Lazarus is ingeslapen, maar Ik ga er heen om hem te wekken (Joh.11,11). De oprechte genegenheid manifesteert zich in een diep bewogen Jezus bij het zien van de smart van Marta en Maria: Jezus begon te wenen (Joh. 11,35).

Jezus' vriendschap en betrokkenheid zijn ook verbonden met een voortdurende en intense relatie met de Vader. Hij interpreteert het gebeuren in relatie met zijn identiteit en missie, en de verheerlijking die Hem te wachten staat. Op het bericht van Lazarus' ziekte zegt Hij: Deze ziekte voert niet tot de dood, maar is om Gods glorie, opdat de Zoon Gods er door verheerlijkt moge worden (Joh. 11,4). Ook het bericht van de dood wordt door Hem opgenomen met diepe smart, maar in duidelijke verwijzing naar de relatie met God en de missie die Hem was toevertrouwd: Lazarus is gestorven, en omwille van u verheug Ik Mij dat Ik er niet was, opdat gij moogt geloven (Joh. 11,14 - 15). Jezus' gebed tot de Vader bij het graf is het natuurlijke resultaat van de hele episode die de vriendschap met Lazarus omspant en de kinderlijke relatie met God. Ook hier komen twee relaties samen.

Jezus' bidden maakt duidelijk dat de diepe band tussen de liefde tot God en de liefde tot de naaste ook moet binnengaan in ons gebed. De relatie met de medemens leidt ons naar de relatie met God, en onze relatie met God leidt ons opnieuw tot de naaste.