Moet men dit initiatief nu in Vlaanderen ongunstig gezind zijn omdat het van deze gemeenschap uitgaat? Sterker nog, met welk recht wordt aan de deelnemers aan deze manifestatie van eerherstel door de Antwerpse schepen van Cultuur en christen, Ph. Heylen, enggeestigheid, misbruik van vrijheid van godsdienst of een verkeerd geïnterpreteerde "artistieke vrijheid" verweten? (in De Standaard van 2 februari)

Of is het, zoals prof. Rik Torfs, kerkjurist aan de KU Leuven en CD&V senator meent, een kwestie van smaak? (De Gazet van Antwerpen, 3 februari). Mgr. Johan Bonny, bisschop van Antwerpen, heeft de voorstelling op 4 februari bijgewoond. Zijn gelovige interpretatie geeft hij meesterlijk weer. Ik kan de bisschop hierin grotendeels volgen. Alleen gaat het mijn begrip te boven dat hij blijkbaar zo weinig religieus aanvoelen heeft als het gaat om respect voor Christus' Gelaat, meer concreet: hoe vlug hij over een bepaalde door hem geduide schokkende enscenering stapt, evenals over het optreden van kinderen, die met granaten naar Christus ' Gelaat werpen.

Mag een auteur met - volgens de visie van Mgr. J. Bonny goede bedoelingen - dan zo maar om het even welke optredens inschakelen? Hoeft hij zo Christus' Gelaat te (laten) besmeuren met uitwerpselen? Is het optreden van kinderen in een dergelijk kader zo pedagogisch? Moet in onze steeds meer permissieve cultuur bijna alles, dan toch vanuit een christelijk standpunt, kunnen?

In tegenstelling met Paul van Dongen (en anderen) vind ik dat gewone gelovigen tegenwoordig ook hun stem moeten laten horen in de publieke ruimte. Dankzij de 'gebedstocht van eerherstel' in Antwerpen is ruchtbaarheid gegeven aan een toneelstuk, waarvan zelfs ongelovigen vinden dat een passage (waarin een man uitwerpselen naar Christus' gelaat werpt) onaanvaardbaar is. Dankzij deze publieke actie van eerherstel kan dit toneelstuk hopelijk niet alleen doen nadenken over het probleem van " het lijden en God", maar ook over wat nog mag en niet mag. Of wanneer elementaire regels van respect voor de religieuze gevoelens van anderen overschreden worden!

Ook Paus Benedictus XVI " hoopt dat elk gebrek aan respect tegenover God (...) stuit op de krachtige en beheerste reactie van de christelijke gemeenschap" (brief van het Vaticaans Staatssecretariaat van 16 januari). En volgens een mededeling van dhr. E. Leys, op het einde van de gebedstocht zaterdag, heeft Mgr. A.J. Léonard zijn steun betuigd aan deze manifestatie.

En het blijft niet bij een dergelijk toneelstuk. De rockgroep "dEUS" provoceert nu met een videoclip over Jezus. Hij wordt er opgevoerd als "een skatende, drugsgebruikende en vrijende Jezus, die op het einde het bloed in het rond laat spatten" (Gazet van Antwerpen, 3 februari). Deze videoclip is al in handen van de muziekzenders zoals JIM en TMF en zou gepland worden voor de avondrotatie, dus na 22 uur. Het is niet de eerste in zijn soort. Met E. Bruwiere vragen we ons af wat er zou gebeuren indien Christus zou vervangen worden door Mohammed. (Gazet van Antwerpen, 3.februari). Wat dan?

Is het niet hoog tijd dat christenen van diverse strekkingen de handen in elkaar leren slaan om – zoals moslims of joden – een halte toe te roepen aan het gebrek aan respect in onze al te permissieve samenleving, beter nog, elkaar bij dergelijke manifestaties zouden ondersteunen uit liefde voor Jezus?

Liliane Bollaerts is lezeres in Edegem (België).