Ook als succesvol filmmaker bleek Gibson uitgerangeerd. Zijn enige filmoptreden in jaren, in Edge of Darkness, was meer een zwakke poging zijn hypocriete acties tijdens de productie goed te praten dan een sterke acteerprestatie. Toch verloor niet iedereen het vertrouwen in de gevallen ster. Actrice Jodie Foster toonde haar vriendschap en gunde Gibson de hoofdrol in haar eerste regieproject sinds zestien jaar. Daarmee nam ze het risico voorlopig niet uit de rode cijfers te komen. Maar zij gaf haar vriend ook de kans te laten zien dat hij bezig is met verwerking en herstel van het contact met zijn kinderen.

Net als in Edge of Darkness is de parallel met Gibsons eigen leven moeilijk te negeren. De persoonlijke betrokkenheid bij het gespeelde valt van zijn gezicht af te lezen. Zijn personage, Walter Black, was succesvol en geliefd, nu gebroken en beschonken. In gezin en werk zijn de kansen gekeerd. Maar hij gaat de strijd met zichzelf aan door te acteren: Walter uit zich via een bever. Deze handpop is amusant, maar gaat ook zelfverzekerd de regie voeren. Gibson toont deze keer het lef zichzelf te relativeren. Door de draak te steken met zijn moeilijkheden, heeft hij een even ludiek als ontroerend effect. Foster en Gibson durven in de getraumatiseerde ziel te laten kijken. En wat daarin omgaat stelt niet teleur. Het genezingsproces krijgt nergens een expliciet religieus karakter, maar is daardoor algemeen herkenbaar en verdient meer aandacht dan tot nu toe werd geoogst in Amerika. Roem moge vergankelijk zijn; echt talent laat zich niet verloochenen.

Film: The Beaver (2011), VS en Verenigde Arabische Emiraten, 91 min. Scenario: Kyle Killen, regie: Jodie Foster, met o.a.: Mel Gibson, Jodie Foster, Anton Yelchin en Jennifer Lawrence.