Meer dan wie dan ook bevroedde, is de tovenaarsleerling uitgegroeid tot een messiaanse figuur, die zich opoffert om het kwaad te overwinnen. J.K. Rowling bewaarde de uiteindelijk duidelijke christelijke parallel voor de climax. Waar Voldemort het eeuwig leven wil veroveren door de sacramentele 'deathly hallows' te stelen, daar ontvangt Harry het door zijn leven te geven voor zijn vrienden. In het hiernamaals ontmoet hij zijn in de strijd gesneuvelde mentor Dumbledore op een in wit licht badend treinstation, met de veelzeggende naam 'King's Cross'. Dumbledore leert dat de dood voor Harry slechts een tussenstation is. Uiteindelijk zal de lijdende dienaar een nageslacht zien. Maar de hebberige Voldemort rest het lugubere vooruitzicht van een letterlijk opnieuw geboren worden – zoals in Nicodemus' angstdroom: een bloederige foetus.

Hoewel in eerdere delen soms dubieus, staat de symboliek in het slot als een huis. Helaas geldt dat niet voor alle speciale effecten. Soms zijn die overweldigend. Van toverschool Hogwarts blijft geen steen op de andere. En in de Gringotts-bank komt koning Midas als prachtige illustratie van de verleiding tot hebzucht in herinnering. Al het goud dat Harry aanraakt, vermenigvuldigt zich, totdat hij er bijna in verdrinkt. In een enkele scène schemert echter het oude, achterhaalde niveau van de regisseur door (zie KN29/2007). Zo duiken er in de eindstrijd mytische wezens op die meer van plastic lijken dan van vlees en bloed. Niettemin stemt dit waardige slot tevreden. Hoewel niet aan jonge kinderen en magie-allergici besteed, houdt Harry Potter zich op het hoogste niveau staande.

Film: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011), VK & VS, 130 min. in 3D. Scenario: J.K. Rowling (boek) en Steve Kloves, regie: David Yates, met o.a.: Daniel Radcliffe, Ralph Fiennes en Alan Rickman.