"Zijde gij 'ne messentrekker?" Eenmaal in Oss geboren, raak ik dat imago niet meer kwijt. Wees gerust: mijn messen liggen in de keukenkast. Maar een goede misdaadfilm kan ik waarderen, zeker als die de interessante relatie belicht tussen katholiciteit en criminaliteit.

Disney melkt zijn successen uit. Soms is dit veelgehoorde verwijt terecht. Maar deze keer zit er iets in het vat dat nog romiger blijkt dan de klassieker zelf, waar de studio's al op celluloid, video en dvd van profiteerden.

“Ik kan niet eens met kinderen omgaan”, sputterde priester-musicus Jan Valkestein in 1963 tegen zijn bisschop. “Dan wordt het hoog tijd dat je het leert”, luidde het antwoord en daarmee werd Valkestein naar de koorschool Haarlem gestuurd.

De hele wereld zal dit weten! Zo eindigt dit pamflet als roepende in de Iraanse woestijn. Journalist Freidoune Sahebjam werd in 1986 geconfronteerd met de schokkende geschiedenis van Soraya Manutchehri. Haar tirannieke echtgenoot wilde zonder alimentatieplicht van haar af en manipuleerde alle mannen in het dorp om haar voor overspel te stenigen. Sahebjams boek was een bestseller; Iran deed het in de ban. Is dit terecht verontwaardigde protest ook voldoende reden voor een film?

Het verhaal van Le Moine is niet origineel. Bovendien is het niet de eerste verfilming van Matthew Lewis' roman The Monk uit 1796. Ontmaskeringen van hypocrisie vormen ook de basis van Shakespeares Measure for Measure, Hugo's Notre-Dame de Paris en menige exorcist-film. De wijze lessen zijn uitdrukkingen geworden. Wie staat, zie toe dat hij niet valt. Met de maat die je zelf gebruikt, wordt je gemeten. Hoogmoed komt voor de val. Hoe groter geest, hoe groter beest.

Waarom in vredesnaam een nieuwe film over Conan? Geen vreemde vraag voor Marcus Nispel, die tot nog toe enkel remakes regisseerde. Hij joeg daarmee al vele liefhebbers in het harnas. Hij antwoordde dat hij het melancholieke en goedgeluimde karakter van Conan wil gebruiken om de nieuwe generatie een catharsis-ervaring te bezorgen.

Het gaat beter met Lars von Trier. De controversiële filmmaker verwerkte zijn depressie in Antichrist. Na zijn genezing volgde een periode van melancholie, met een stuk minder gruwelijke uitwerking. Melancholia is toegankelijker dan zijn voorganger. Al krijgt zijn wrange humor meer kans, nog steeds zal niemand Von Trier onder de categorie lachebekjes scharen. Zijn psychologie blijft duister, evenals zijn Bijbelse symboliek.

Niets is zo vergankelijk als roem. De eens zo gevierde Mel Gibson werd massaal uitgespuwd, toen de media zijn drankprobleem en echtscheidingsperikelen breed uitmeetten. Niemand nam hem nog serieus als passionele katholiek.

Harry Potter heeft zijn hoogste niveau bereikt. In het voorlaatste deel ontpopte hij zich in de strijd met aartsvijand Voldemort, wiens 'antisacramenten' Harry moet vernietigen, steeds meer tot verlosser.