Zijn wij bang voor testosteronbommen?

Schrikbarend hoe een kort filmpje op YouTube zoveel haat, woede, testosteron, dood en geweld uitlokt. Een film die er zo amateuristisch uitziet, dat hij op een maandagmiddag in elkaar geflanst kan zijn door een groep ongetalenteerde langdurig werklozen met een melige bui, voor een budget dat Hans Wiegel op een goede dag oprookt aan sigaren. En juist dat is zo huiveringwekkend aan dit drama. Door de komst van internet kan iedere verveelde, aandachtzoekende postpuber een film als The Innocence of Muslims maken en met een druk op de knop over de gehele wereld verspreiden.
De maker van de bijna komische anti-Mohammedfilm is de 55-jarige Bassily Nakoula. Hij is geen Israëliër en ook geen jood. Hij is een Egyptische koptische christen. De film was zijn antwoord op de gewelddadige optredens van radicale moslims tegen zijn mensen. Zouden moslims niet enige empathie moeten voelen met de motieven van deze christelijke Egyptenaar? Moeten moslims zich niet eens gaan afvragen waarom Nakoula de oorzaak van het geweld tegen christenen (en niet-gelovigen) in de islam ziet?

Het filmpje van nog geen kwartier veroorzaakte doden in Libië, Tunesië, Egypte, Jemen, Afghanistan en Libanon. Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat de moslimgemeenschap zich opvallend stil houdt over deze radicale slachtpartijen. Natuurlijk is het pijnlijk of zelfs beledigend als andersdenkenden jouw geloof en profeet belachelijk maken. Dat is verwerpelijk. Natuurlijk gooi je olie op het vuur als je (radicale) islamieten provoceert. Maar geweld mag nooit de oplossing zijn, en moet te allen tijde door iedereen worden afgekeurd en internationaal worden afgestraft. In Libië kwam de Amerikaanse ambassadeur om: dat is een oorlogsverklaring.

Als moslimleiders een spindoctor in zouden huren, zou die toch influisteren: "Keur de aanslagen af, betreur de overleden mensen en toon empathie met alle door moslims vervolgde christenen. Ga de dialoog aan met andersdenkenden."

Helaas, de moslims blijven angstvallig stil. Hun leiders worden ook niet aangemoedigd door de internationale gemeenschap om in dialoog te gaan en de aanslagen te veroordelen. Na de moord op een Amerikaanse ambassadeur en de aanslagen op verschillende westerse ambassades 'veroordeelt' de VN-veiligheidsraad deze excessen. Zou het kunnen dat de internationale gemeenschap door deze slappe houding de kiem legt voor een volgende brandhaard?

Zouden de moslims en de internationale gemeenschap bang zijn voor de onberekenbare explosieve woede en de intense haat van de radicale moslims? En delen ze daarom de opvatting dat wanneer de islam en de profeet beledigd worden, het misschien wel begrijpelijk is dat ze met zoveel geweld reageren? Angst voor zulke testosteronbommen is begrijpelijk. Maar handelen uit angst niet. Zeker niet met de wetenschap dat door de komst van internet iedere ijdele malloot uit elk land Mohammed kan beledigen in een YouTube-filmpje. We moeten nu heel duidelijk zijn in de grens tussen de vrijheid van meningsuiting en de verantwoordelijkheid van het individu aan de ene kant en aanslagen op onschuldige, onbetrokken ambassades en burgers anderzijds.

 

 

24 september 2012