Filosoof en ideeënhistoricus Philippe Nemo zoekt de oorzaak in het onderwijs, bij uitstek het medium om te indoctrineren. Dat begon al met de wetten van Combes (1904) toen tienduizend katholieke scholen werden gesloten en priesters en religieuzen het land uitgejaagd. Veel hulp kreeg de regering van de vrijmetselarij, die zich in Frankrijk de 'kerk van de republiek' noemt.

Interessant is het handjeklap dat Nemo hier ziet met het socialisme. Dit kiest eveneens voor geleidelijkheid en 'marsen door de instituties' om zijn doelen te bereiken. Zo wordt de samenleving omgeturnd. Ook in Nederland kennen we de regelmatige 'progressieve' aanslagen op het onderwijs, die er toe leiden dat wie voor de klas staan nauwelijks nog meer weten dan wie ze onderwijzen.

Het officiële publieke discours richt zich intussen tegen de vrijheid. In Rusland, aldus Nemo, maakten dissidenten een fractie van de bevolking uit. In de huidige westerse democratieën zijn grote minderheden, zo niet meerderheden dissident. Denk aan het electoraat van PVV-achtige partijen. (Niet meer dan logisch dat Geert Wilders een proces kreeg aangedaan omdat hij in naam van miljoenen Nederlanders de massa-immigratie had aangeklaagd als een tsunami. Het proces ontspoorde slechts dankzij enkele blunderende rechters. Het leverde vrijspraak op, maar wellicht was het meer geluk dan wijsheid.)

Zo belanden westerse democratieën in een vreemde spagaat, aldus Nemo. Hoewel de helft van de bevolking het er niet mee eens is, valt nauwelijks te ontkomen aan het afwerken van de dwingende politiek-correcte agenda. Wat mij aanspreekt, is Nemo's aanprijzing van het boek als remedie. "Boeken spelen de rol van media, omdat je van de officiële pers niets meer te horen krijgt." Tenzij het Katholiek Nieuwsblad is, zeggen wij dan. Deze bespreking bewijst het.

Philippe Nemo, La France aveuglée par le socialisme. Uitg. Bourin, 402 pp., pb., € 23,75, ISBN 978 28 4941 278 7