Francis Xavier Ford

“Op 23 december 1950 kwamen soldaten de bisschop vertellen dat hij werd beschuldigd van spionage en onder huisarrest stond. Vier maanden later werden we opgepakt en door de grote steden van ons missiegebied gevoerd.
In Hining stonden studenten te wachten met stokken en gooiden zij stenen. Op een gegeven ogenblik vluchtten de bewakers van angst. Mgr. Ford bleef kalm en liep rustig door tot de bewakers weer terugkwamen.
In Hoyuen hadden ze een touw gedrenkt in water en om zijn nek geknoopt. Toen het droogde, wurgde het hem bijna. Een sliert werd onder zijn toog gebonden als was het zijn staart. Ten slotte kleedden ze hem voor mijn ogen uit om ons beiden zoveel mogelijk te vernederen.
In de gevangenis werd ik aangesteld als waterdraagster. We kregen nauwelijks iets te eten en sliepen half op elkaar op de overvolle gevangenisvloer. Ik heb de bisschop nog vier keer gezien. De laatste keer was in februari. Zijn donkere haar was helemaal wit, zijn lichaam zo uitgehongerd dat een andere gevangene hem droeg als een zak aardappelen.
Vorige week lieten bewakers mij zes foto's zien. Op één daarvan was mgr. Ford stervende of al dood. Op een andere kreeg hij zuurstof toegediend, op een derde lag hij met starende ogen, zijn mond halfopen. Toen voerden ze mij naar een grasloze heuvel met daarop een kleine steen waarop drie Chinese karakters stonden. Na dertien jaar onder de bevolking geleefd te hebben, herkende ik zijn naam: Francis Xavier Ford. Een soldaat duwde mij een stuk papier in de handen, mijn brief naar de vrijheid. Ik moest ondertekenen dat ik er getuige van was dat de bisschop stierf van ziekte en van ouderdom, ondanks de goede medische zorg.”