Guillaume Joseph Chaminade

Rachel Lozano. (Beeld: KN Archief)

“Ik was 15 jaar oud, speelde in het basketbalteam van de school en flirtte met de jongens. Na gevallen te zijn bezocht ik de dokter, die de pijn aan mijn rug toeschreef aan een te zware rugzak.

Op 4 december 1998 werd ik wakker, mijn benen voelden alsof ze sliepen. Ik bezocht het ziekenhuis, maar mijn grootste zorg was het missen van het basketbaltoernooi.

Een neuroloog vertelde dat een gezwel zo groot als een ei op mijn ruggenmerg drukte. Mijn moeder huilde zachtjes, ik dacht er alleen maar aan hoe ik de trainer moest vertellen dat ik niet kon spelen.

Na de operatie merkte ik dat ik het gevoel terug had gekregen. Maar toen kwam die mededeling: ik had Askin, een zeldzame en agressieve vorm van kanker, die wereldwijd jaarlijks bij tussen de drie en dertig mensen wordt aangetroffen. Chemotherapie en bestraling volgden.

In 2000 werd ik door mijn parochie uitgekozen om de zaligverklaring van de stichter van de marianisten bij te wonen, de in Frankrijk geboren Guillaume Joseph Chaminade.

In Rome leefde ik op pijnstillers en voelde mij gesterkt als ik tot God en de zalige Willem Chaminade bad voor een gezond leven.

Weer thuis bleek de kanker uitgezaaid. In de maanden die volgden was ik meer in dan uit het ziekenhuis. Daar ontmoette ik Randi, zij leed ook aan kanker. Zij werd met de dag zichtbaar slechter. Voor haar dood zei zij: ‘Rachel, ik zal in de hemel blijven vechten, jij moet dat op aarde doen.'

De volgende chemokuur was de zwaarste denkbaar. Ik begon te hallucineren en kreeg twee zware infecties. De artsen gaven me de zwaarste antibiotica die ze voorhanden hadden.

Daags na Thanksgiving werd een nieuwe tumor gevonden, tussen mijn hart, long en ruggengraat. Ik had weken, misschien nog maanden nog te leven.

De dagen passeerden, een jaar ging voorbij en ik dacht, hé, ik leef nog steeds. Ik kreeg weer pijn, waarop lichte chemotherapie volgde.

Artsen wilden niet opereren, want dat zou mijn dood betekenen, genezing was ondenkbaar. En ik maar bidden tot God en Guillaume Chaminade.

Tot in 2004. Toen was dr. Blucher, die aan de andere kant van het land woonde, bereid mij te opereren. De tumor, ondertussen zo groot als een tennisbal, zat ingeklemd tussen de organen. Wonder boven wonder was ze er niet binnengegaan, sterker nog, ze was dood.

De katholieke Kerk doet nu een onderzoek naar het wonder. Ze wil mijn geval gebruiken om Guillaume Chaminade heilig te verklaren. Ik vind het zo raar dat ze over mij, de kleine Rachel Lozano, praten in dat grote Vaticaan.”

Guillaume Joseph Chaminade: 22 januari

• Vier weken GRATIS KN lezen? Neem snel de proef op de som >>