Paula Montal

Beeld: KN Archief

Woensdag 1 september 1993. In Blanquizal, de armenbuurt van de Colombiaanse miljoenenstad Medellin, speelt in de avondschemering een groepje kinderen. De wijk wordt geteisterd door gewapende bendes. Nadat een man bij haar huis zijn vuurwapen met demper richt, valt plots de acht jaar oude Natalia neer. De kogel raakt haar ruggemerg, doorboort een long en verlaat door de borst weer het lichaam. Ze zakt ineen, kan niet meer lopen of staan, bloed loopt uit haar mond. Een ambulance wordt gebeld, maar de hulpverleners mijden deze buurt liever. Na herhaaldelijk alarm arriveert uiteindelijk de ziekenwagen en brengt het verlamde meisje naar het ziekenhuis.

Moeder Garcia is weduwe, werkt in de huishouding en woont met haar acht kinderen bij haar werkgeefster in. Geld voor een eigen huis heeft ze niet. Haar wereld stort in als zij hoort dat de artsen niet veel meer geven voor het leven van haar dochtertje. Ze willen een operatie proberen, maar de kans op overleven is gering en genezing uitgesloten. Wat er ook gebeurt, voor de rest van haar leven zal het meisje verlamd blijven.

Maandag 20 september. Natalia moet het ziekenhuis verlaten. Ze wordt gedragen, haar benen voelen als zijn ze dood: geen gevoel, geen beweging.

Dinsdag 21 september. Moeder Garcia roept de hulp in van de zusters op school voor een rolstoel. Zij willen helpen, maar veel middelen hebben ze niet. Ze zoeken hun toevlucht tot hun eerder in het jaar zalig verklaarde Moeder Paula Montal van Sint-Joseph van Calasanz.

De kloostergemeenschap, de parochie en de kinderen op school bidden in de dagen die volgen voor uitkomst. De rolstoel komt er, maar dan voltrekt zich het échte wonder. Plots voelt Natalia hoe het gevoel terugkeert in haar benen, ze kan zich zelfs weer oprichten, en nog voor het einde van de noveen loopt Natalia weer door het huis.

Maandag 4 oktober. Natalia moet terug naar het ziekenhuis voor controle en hulp. Geld voor vervoer is er niet, het Colombiaanse meisje loopt de volle acht kilometer. De artsen kunnen hun ogen niet geloven, zij aanschouwen een wonder. Als Natalia later thuiskomt, staat daar nog altijd de rolstoel, nieuw en ongebruikt.

Paus Johannes Paulus II grijpt het wonder van Natalia Garcia aan om zuster Paula Montal in 2001 heilig te verklaren.

De Spaanse wijdt, dertig jaar oud, haar leven toe aan de zorg voor en het onderwijs aan kansarme meisjes. Zij sticht in 1847 de dochters van Maria. Op 26 februari 1889 keert zij, 89 jaar oud, naar haar Schepper terug.

• Vier weken GRATIS KN lezen? Neem snel de proef op de som >>