Veenbrand

Pim Fortuyn blikte tijdens zijn korte politieke carrière regelmatig terug op de jaren vijftig. Toen was ons land nog goed geordend. Mensen werkten hard voor de wederopbouw, brachten offers voor hun kinderen. Op straat was je redelijk veilig.

Die onschuld hebben we lang in stand proberen te houden, tegen beter weten in. We hebben een enorm integratieprobleem, maar daarover praten was decennialang taboe. Een taboe uitgevaardigd door de links denkende elite die de droom van de multiculturele samenleving in stand probeerde te houden. Het was socioloog Paul Scheffer die dat taboe doorbrak. Hij mocht het, want hij kwam zelf uit die ‘linkse kerk'. En het was Pim Fortuyn die de gevoelens van velen verwoordde en de linkse elite toonde met hun ideologie zonder werkelijkheid, als een keizer zonder kleren.

De doodsteek voor onze onschuld was de rituele moord op Theo van Gogh, maar het probleem is nog verre van opgelost. De politiek is druk bezig met allerlei belangrijke kwesties als milieu en economisch herstel, maar waar het gaat om integratie en veiligheid blijft het dweilen met de kraan open, blijven het vage pogingen om symptomen te bestrijden. De enige die de kat de bel aanbindt, is Geert Wilders. In plaats van hem van repliek te dienen, wordt de boodschapper verguisd. Er is brand, er wordt ruzie gemaakt over de brand, maar niet geblust.

De gevechten tussen Molukse en Marokkaanse jongeren in Culemborg zijn slechts symptomen van de veenbrand die ondergronds smeult. Gisteren was het Ede, vandaag Culemborg en morgen ergens anders. Een kleine vonk is al genoeg om het vuur te doen ontbranden. Vrij nieuw is dat een bevolkingsgroep, de Molukkers, het niet langer pikt en reageert met de vuist. Dat doen Nederlanders niet, die houden zich liever gedeisd uit angst voor represailles. Hun onmacht en teleurstelling drijven hen naar de PVV. De onlusten in Culemborg rollen de rode loper uit voor Geert Wilders, kopte een krant. Zo werkt dat.

Buurtbewoners klagen dat de politie te weinig of te laat ingrijpt, maar de schuld ligt niet bij de politie. De schuld van het probleem en de verantwoordelijkheid voor een oplossing liggen bij de bestuurders van ons land. Die blijven in een schijnwerkelijkheid leven: hun villa's zijn veilig of beveiligd. Zij waren het die zich doof hielden toen de problemen ontstonden. Zij waren het die zwegen toen de problemen doorwoekerden. En zij blijven ook vandaag nog ontkennen dat het hier gaat om een fundamenteel probleem. Stel je voor: van de Gorcumse overheid mag het etnische conflict beslist geen etnisch conflict heten. Het mag niets te maken hebben met de niet integrerende, zich superieur voelende jonge Marokkaanse moslims. Als je het probleem niet benoemt, kun je het ook niet oplossen.

Ons probleem mag niet de boodschapper Wilders zijn. Dat zijn oplossingen te simpel zijn voor de complexiteit van het integratieprobleem, dat zal wel. Maar dat vraagt om meer dan gemakkelijke kritiek. Het is de hoogste tijd dat de andere politieke partijen en organisaties als de Kerken het probleem durven benoemen en vanuit hun visie op de gewenste samenleving komen met een betere aanpak.